Liber pontificalis

ca. 835/41

_______________________________________________________________________

Carmen

Incipit carmen dactilicum

senarium micticon, id est mistum,

sed primum tetrasticum,

dehinc disticon monasticumque

intentiones magnas . . .

Tetrasticon.

Poeta.

Fortuitu quondam venisse presbiterorum

Turba Ravennatum simul, inter quos fuit unus

Andreas dictus, fratres quem voce precari

Demissa, scripsisse sui quo Pontificalem.

Agnellus.

5

Tum respondit ei humilis, sed mente sagaci:

«Quis mihi sensus inest, aut est quae lectio, possim

Tantillo sensu comprendere centies octo

Annorum cursus vel gesta priorum»?

Presbiteri.

«Talia dum fallens promiseris fronte duelli?

10

Assolitus iugiter, quia nobis intima quaeque

Clausa videntur, in auditu nudare patendo,

Tristamur nimium quantum, crudelis amice».

Andreas.

«Sum quoniam victus, rogo vos, orate tonantem

Sidera qui torquit latices frenatque marinos,

15

Vita praecipite cursum convertat in ortum

Et sensum tribuat scribendi Pontificalem».

Disticon.

Sacerdotes.

«Sic nimium cupidi faciemus, cunque precantem

Sic fiemus, opus verbis respondeat usque.

Agnellus.

Hic quanquam durus, tantum laborat tamen ultro».

20

«Actus pontificum referam et acta priorum».

Monosticon.

Presbiteri.

«Agnellus quondam, nunc Andreas, iuge salve»! Andreas.

«Salvete sacerdotes per secula cuncta!»

Clare fidelis!      Carmina

Edita vobis,      suggere tuque

Musa regalis,      erga fidelis

Dicere laudes,  semper amicis.